Thursday, March 06, 2008

സമയപ്രഭു - കല്പറ്റ നാരായണന്‍

ഇരുട്ടില്‍
ഒരെലി
കുഞ്ഞിനെ
പൂച്ചയെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി പഠിപ്പിക്കുകയാണ്.
വലിയ കാഴ്ചശക്തിയാണ്
എപ്പോഴും കണ്ണില്‍പ്പെടാം
വലിയ കേള്‍വിശക്തിയാണ്
ഒരു രോമം നിലത്തു വീഴുന്ന ഒച്ച കേട്ടാല്‍
ആരുടേതെന്നറിയും
സൌമ്യമൂര്‍ത്തിയാണ്
മറിച്ചിടുന്നത് മൃദുവായ കൈപ്പത്തികൊണ്ടാണ്
ക്ഷമാമൂര്‍ത്തിയാണ്
മുഴുമിപ്പിക്കാന്‍ നാലുമഞ്ചും മണിക്കൂറെടുക്കും
ദയാവാരിധിയാണ്
പല തവണ നമുക്ക് ജീവിതം തിരിച്ചു തരും
സഹൃദയനാണ്
വാലിന്റെ അവസാനത്തെ നിവരല്‍ വരെ ആസ്വദിക്കും
ഒരു തിരക്കുമില്ല
സമയത്തിന്റെ മഹാപ്രഭുവാണ്

5 comments:

വല്യമ്മായി said...

കല്പറ്റ നാരായണന്റെ കോന്തലയെ കുറിച്ചുള്ള ഒരു കുറിപ്പ് ഇവിടെ

ദീപു said...

പൂച്ച വളരെ ഇഷ്ടപെട്ടു :(

വാല്‍മീകി said...

വളരെ നല്ലൊരു ചിന്തയാണല്ലോ ഇത്?

..::വഴിപോക്കന്‍[Vazhipokkan] said...

hoo..enthoru sukham vaayikkan !!!

ഗുപ്തന്‍ said...

wonderful