അഭിമുഖം -ബാലചന്ദ്രന് ചുള്ളിക്കാട്
കാലത്തേ കാവ്യദേവത ഫോണ് ചെയ്തു:
കുഞ്ഞുങ്ങള് നിന്റെ അരികിലേയ്ക്കു വരും, നീ അവരെ തടയരുത്.
സായാഹ്നത്തില് കുഞ്ഞുങ്ങള് എത്തി.
ചോദ്യം തുടങ്ങി.
വെളിച്ചവും പൂക്കളും നിറഞ്ഞ വാക്കുകളല്ല.
വാര്ദ്ധക്യവും അസഹിഷ്ണുതയും പകയും നിറഞ്ഞ വാക്കുകള്
മനസ്സു പറഞ്ഞു : ഇവര് കുഞ്ഞുങ്ങളല്ല. ശത്രുകള് നിനക്കെതിരെ ജപിച്ചു വിട്ട പിശാചുക്കളാണ്.
ഞാന് തിരുത്തി : അങ്ങനെ കരുതിയാല് ലോകം വിരൂപമാകും. ഇവര് കുഞ്ഞുങ്ങളാണെന്നും വാക്കുകള് ഇവരുടെ ആത്മാവില് നിന്നും വരുന്നു എന്നും വിശ്വസിക്കുക.
കുഞ്ഞുങ്ങള് ചോദിക്കുന്നു :
എന്റെ അപരാധങ്ങളെയും അപഭൃംശങ്ങളെയും കുറിച്ച്.
എന്റെ പരാജയങ്ങളെയും തകര്ച്ചകളെയും കുറിച്ച്.
എന്റെ കാപട്യത്തെക്കുറിച്ചും പതനത്തെക്കുറിച്ചും
എന്റെ ഇടര്ച്ചകളില് ആനന്ദിച്ച്, എന്റെ പ്രാണവേദനയില് രസിച്ച്,കുഞ്ഞുങ്ങള് ചോദിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.
ഞാന് കാതോര്ത്തിരുന്നു ഒരു നല്ല വാക്ക്....ഒരു സാന്ത്വനം....അബദ്ധത്തിലെങ്കിലും. ഒന്നുമുണ്ടായില്ല.
ഇരയുടെ പരവശതയോടെ ഞാന് അവരുടെ കണ്ണുകളിലേയ്ക്കു നോക്കി.
അവയിലെ രക്തദാഹം എനിക്കേത്രയോ പരിചിതം.
കുഞ്ഞുങ്ങള് ചോദിക്കുന്നു : നിങ്ങള് എഴുതുന്നതെല്ലാം പച്ചക്കള്ളമല്ലേ?
നിസ്സഹായതയുടെ കൊലക്കയറില് ഞാന് പിടയുന്നു. ദൈവമേ.
തെളിവും സാക്ഷിയുമില്ലാത്ത ജീവിതം!
ഇല്ല. ദൈവം ആര്ക്കുവേണ്ടിയും സാക്ഷി പറയാറില്ല.
ചിറിയിലെ രക്തം നുണഞ്ഞ് കുഞ്ഞുങ്ങള് ചോദിച്ചു :
എവിടെ മറ്റേയാള്? എന്റെ ഇണയുടെ ചോരകൂടി അവര്ക്കു വേണം !
പക്ഷേ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ക്രൌര്യം കണ്ടു ഭയന്ന് അവള് നേരത്തേ രക്ഷപ്പെട്ടിരുന്നു.
കുഞ്ഞുങ്ങള് പരസ്പരം നോക്കി.
ഇവനെ നമ്മള് തകര്ത്തു. ഇവനെ നമ്മള് നശിപ്പിച്ചു. ഇവന് ഇനി ഇല്ല.
ഇപ്പോള് ഇത്രമതി.
വിജയത്തിന്റെ ലഹരിയില് കുഞ്ഞുങ്ങള് പരസ്പരം പുഞ്ചിരിച്ചു.
നന്ദി സര്, വളരെ നന്ദി- നരബലി നടത്തിയ സംതൃപ്തിയോടെ അവര് തിരിച്ചു പോയി.
കുഞ്ഞുങ്ങള് എന്റെ അരികില് വന്നോട്ടെ, എന്റെ ചോരകുടിച്ചോട്ടെ.
ഞാന് അവരെ തടയുന്നില്ല.
കാവ്യദേവതേ നന്ദി, ഈ സായാഹ്നത്തിന്, ഈ വിഷപാത്രത്തിന്.
