രോഗമേ,
നിനക്കു സ്തുതി
മനുഷ്യരില് കുടിപാര്ക്കുന്ന
ഹിംസ്രമൃഗങ്ങളെ മുഴുവന്
തുറന്നുകാട്ടിയതിന്
മരണമേ,
നിനക്കു സ്തുതി
നിന്നെക്കാള് മികച്ചകോമാളിയായി
ജീവിത്തെ എഴുതിയതിന്
എങ്കിലും,
അതും കുറിച്ചിട്ടേ ഇവന് പോകുകയുള്ളൂ
അതിനാല്
ആര്ക്കു മായ്ക്കാനാവും
ജീവിതത്തിന്റെ ചുണ്ടിലെ ഈ നിത്യസ്മേരം?
വാക്യം
സൌഹൃദം
അടുപ്പിച്ചെഴുതുന്ന അക്ഷരങ്ങളില്
ജനിക്കുന്നു
സ്നേഹം
അടുത്തുരയ്ക്കുന്ന വാക്കുകളില്
കൂട്ടുകൂട്ടുന്നു
ജീവിതം തളിക്കുന്നത്
വാക്യം പൂര്ത്തീകരിക്കുമ്പോള്
കലണ്ടര്
പരിഭവങ്ങള്ക്ക് അവധിയില്ലാത്ത
നിന്റെയീ കലണ്ടര്
എന്റെ ചുമലില് നിന്നു മാറ്റണം
കേട്ടപാതി പിഴുതെടുത്ത്
നീ പതിച്ചതു നിന്റെ വീടിന്റെ ചുമരില്
അവിടെയും മുപ്പത്തിയൊന്നു കഴിഞ്ഞപ്പോള്
പേജുകള് താനേ മറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവണം
ഇപ്പോള് ഈ മാസത്തില്
പരിഭവങ്ങള്ക്കു രണ്ടാംശനിപോലുമില്ലെന്നു
നിന്റെ വെള്ളിമൊഴികള്
രാത്രിയുടേ മനസ്സ്
രാത്രിയുടെ മനസ്സ് ഓര്മ്മകളുടെ നിലാവാണ്
ഇരുട്ടിന്റെ മൌനത്തിനും ഉഷസിന്റെ കുളിരിനും
ഇടയ്ക്കുള്ള നിനവുകളീല്
പ്രണയം കൊയ്യുന്ന സൌഹൃദം വിതയ്ക്കുന്ന
ഓര്മ്മകളുടെ നിലാവ്
രാത്രിയുടെ തമസ്സ് സ്വപ്നത്തിന്റെ ഈറ്റില്ലമാണ്
ഇരവിന്റെ നിശ്ശബ്ദതയില് അലയടിച്ചുവരുന്നത്
സ്വപ്നത്തിരമാലകളുടെ പ്രവാഹം
രാത്രിയുടെ മനസ്സ് മൌനത്തിന്റെ സംഗീതമാണ്
വാചാലമായ,അനിവചനീയമായ
മധുരസംഗീതം
താഴോട്ട് വീഴും പോലെ
മേല്പ്പോട്ടും വീഴാം
പക്ഷെ
ആരും ഇങ്ങിനെ പേടിക്കാറില്ല
തല കീഴെയാണെങ്കില്
വീഴുകയാണ്
തല മേളിലാകുമ്പോള്
പൊന്തുന്നു
അതുകൊണ്ടാണ് നമ്മളൊക്ക
താഴേക്കുമാത്രം വീഴാതെശ്രദ്ധിച്ച്
ഇപ്പോള് മേല്പ്പോട്ട്് വീണുപോകുത്
മേല്പ്പോട്ട് പൊന്തുന്ന
താഴോട്ടുംതല കീഴെയാണെങ്കില്
നിങ്ങള് പൊക്കത്തിലേക്കാണ്
മുകളിലേക്ക് വീണുപോകുവര്
താഴേക്ക് പൊങ്ങിപ്പോയ ഒരാളെ
കാണുതേയില്ല
1
ചവിട്ടുമ്പോള്
സൈക്കിളിന്റെ ചങ്ങല
ഇടക്കിടെ അഴിയുമായിരുന്നു
ഒച്ച കൂട്ടുമ്പോള്
റേഡിയോവില്
സ്റ്റേഷന് മാറുമായിരുന്നു
ബട്ടന് തെറ്റിയതിനാല്
കാസറ്റിലെ
പാട്ട് മായുമായിരുന്നു
ഇസ്തിരിയുടെ
മിക്സിയുടെ
ആന്തരാവയവങ്ങള്
ഇടക്കിടെ ദഹിക്കുമായിരുന്നു
എന്നിട്ടും
ഈ മണ്ടന്
ഒരു മൊബൈല് ഫോണ്
സമ്മാനമായ് കിട്ടി.
2
വിളിക്കുമ്പോള്
ആളുതെറ്റി.
സേവ് ചെയ്തപ്പോള്
ഡിലീറ്റായി
ഒച്ച കൂട്ടിയപ്പോള്
സൈലന്റില് വീണു
കാലത്തെ അലാറം
രാത്രിയില് മുഴങ്ങി
ആകെ കുഴങ്ങിയപ്പോള്
ദാനം തന്നവന്
എസ്സെമ്മസ് അയച്ചു
'നിന്നെ ഞാന് കൊല്ലും'
ഞാനെങ്ങനെ അറിയാന്?
നമ്പര് തെറ്റി
മന്ത്രിക്കു പോയി
3
നാഭിയില് ചവിട്ടിയ
പോലീസേമാനോട്
കരഞ്ഞു പറഞ്ഞു
ഞാനൊരു മണ്ടനാണ്
കാണാന് വന്ന മനുഷ്യാവകാശ പ്രവര്ത്തകര്
എന്നോട്പറഞ്ഞു
മണ്ടത്തരമായിപ്പോയി
അതെ
മണ്ടന് എല്ലാവരെയും
ബുദ്ധിമാന്മാരാക്കുന്നു
ബൂട്ടിനടിയില്
ചതഞ്ഞരഞ്ഞ്
മണ്ടനായാലറിയാം
സൈനയം അതിര്ത്തിയിലല്ല
അകത്താണ്
4
തീവ്രവാദിവിരുദ്ധ നിയമം
ഉപയോഗിച്ച് എനിക്ക്
ജീവപര്യന്തം വിധിച്ചിരിക്കുന്നു
ജയിലിനുള്ളീല്
ആരോടെങ്കിലും ചോദിച്ച്
മൊബൈല് ഉപയോഗിക്കാന്
പഠിക്കണം
എന്നിട്ടു വേണം
പുറത്തിറങ്ങി
ഒരു മെസ്സേജയക്കാന്
അന്നേരം ഭരിക്കുന്ന മന്ത്രിക്ക്
അതേ മെസ്സേജ്.
ഒരു സംഗതിയെങ്കിലും
മണ്ടത്തരത്തില് നിന്ന്
കാര്യത്തിലേക്ക്
കരേറ്റണമല്ലോ
ഒരിക്കലെങ്കിലും
1. ഹായ്
“പക്ഷേ
യ് പോയാല്
നേരേ വിപരീതം വന്ന്
നിന്നെ കരയിക്കില്ലേ?”
ഞെട്ടിക്കാന് ശ്രമിച്ചു സംശയവാദി
പഞ്ചസാരപ്പാത്രത്തിലേക്ക് നീണ്ട ഒരു കൈ
പെട്ടെന്ന് പിന്വലിഞ്ഞു
ഉത്തരക്കടല്ലസില് നിന്ന് മറ്റൊരു കൈ
ആകാശത്തേക്ക് ചുരുട്ടിയ അതേ വെഗത്തില്
പാതാളത്തിലേക്ക് വിയര്ത്ത് ഇനിയുമൊന്ന്
2. ഹാ
“ഏതെങ്കിലും
ഒരു വൂ കൂടി ചേര്ന്നാല്...”
ആശ്വസിപ്പിക്കാന് ശമിച്ചു ആനന്ദവാദി
മധുരമിട്ട് ഒരു കട്ടനുണ്ടാക്കി
ഒരു ചോദ്യത്തിനുകൂടി ഉത്തരമെഴുതി
പ്രകടനത്തില് പങ്കെടുത്ത്
ഒന്നരപ്പെഗ്ഗും കഴിച്ച്
തിരിച്ചുവന്നു
പക്ഷേ,
ഭാഷയുടെ
പുരാതനമായ ഉറക്കമുറിയില്
അപ്പോഴും കാത്തിരിക്കുനുണ്ടായിരുന്നു
അനുഭവങ്ങളുടെ തുലാസാവാന് പാകത്തില്
ഇരുവശത്തും തുറന്നു പിടിച്ച വായുമായ്
അതേ പഴയ ഹ.
ഇരുകരകള് തുളുമ്പി
കുന്തി ഒഴുകുന്നെടോ
മഴക്കാലമല്ലേ
പൊറുക്കാം
കലക്കം
വയസ്സെത്രയായി
ക്ഷണമുണ്ട് മുങ്ങുവാന്
തണുതണുപ്പെന്റെ
കടും ചോര മോന്തും
പല്ലുകള് കോറീച്ചുരുങ്ങും
ക്ഷണമുണ്ട്
കുറുകെ നീന്തുവാന്
ഊഞ്ഞാലിലാട്ടും ചുഴിക്കയങ്ങള്
വയ്യെടോ
കമ്മലുകള്
തടയും
കണ്മഷിപരക്കും
വരുന്നുണ്ട്
വിഷബാധയേറ്റ
മരങ്ങള് മണ്ണുമായി
വീടായി
വാതിലായി
ജനലുമായി
വേണ്ടെനിക്കൊന്നും
ഇക്കലക്കത്തിലൊരു
മീന്വേട്ട പോലും
രുചി കലഹം
നീയെവിടെയിപ്പോള്?
ഞാനുണ്ട് മഴ
മരുഭൂമിയില്
ഇവിടെ
ജനലാര്പ്പുകള്
ഭൂഗര്ഭത്തില്
ചെവിചേര്ത്തുവെച്ചാല്
കേള്ക്കാമിളക്കം
തരിവളകിലുക്കം
മഴ വീട്ടിലുറങ്ങും
കാറ്റസ്തമിക്കും
എവിടെയും ഉപ്പു
മണക്കും
ഇരുകര തുളുമ്പി
മണല്ക്കുന്നുകള്
നടക്കും
മഴയെന്നെ കണ്ടനാള്
മറന്നിരിക്കും
കുടമാത്രമാണിന്ന്
തോഴന്
1.ഹായ്
“പക്ഷേ യ് പോയാല്
നേരെ വിപരീതം വന്ന് നിന്നെ കരയിക്കില്ലേ?”
ഞെട്ടിക്കാന് ശ്രമിച്ചു സംശയവാദി.
പഞ്ചസാരപ്പാത്രത്തിലേയ്ക്ക് നീണ്ട ഒരു കൈ
പെട്ടെന്ന് പിന്വലിഞ്ഞു.
ഉത്തരക്കടലാസില് നിന്ന് മറ്റൊരു കൈ.
ആകാശത്തേയ്ക്ക് ചുരുട്ടിയ അതെ വേഗത്തില്
പാതാളത്തിലേയ്ക്ക് വിയര്ത്ത് ഇനിയുമൊന്ന്.
2. ഹാ
“എങ്കിലും
ഒരു വൂ കൂടിച്ചേര്ന്നാല്...”
ആശ്വസിപ്പിക്കാന് ശ്രമിച്ചൂ ആനന്ദവാദി
മധുരമിട്ട് ഒരു കട്ടനുണ്ടാക്കി
ഒരു ചോദ്യത്തിനുകൂടി ഉത്തരമെഴുതി
പ്രകടനത്തില് പങ്കെടുത്ത് ഒന്നര പെഗ്ഗും കഴിച്ച് തിരിച്ചു വന്നു.
പക്ഷേ,
ഭാഷയുടെ
പുരാതനമായ ഉറക്കുമുറിയില്
അപ്പോഴും കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു
അനുഭവങ്ങളുടെ തുലാസ്സാവാന് പാകത്തില്
ഇരുവശത്തും തുറന്നുപിടിച്ച വായുമായി
അതേ പഴയ ഹ.
“മരിച്ചാല് നമ്മളെല്ലാം വെബ്സൈറ്റുകളായി മാറും.”
മൃഗാംഗമോഹന് പറഞ്ഞു
“അതെ. നമ്മുടെ ആത്മാക്കള് വെര്ച്വല് സ്പെയിസിലൊഴുകി നടക്കും”
താന്വാന് കൂട്ടിച്ചേര്ത്തു
“ബ്രൌസ് ചെയ്യുന്നവരെയെല്ലാം അവ ആവേശിക്കും; പിന്നീട് അവരും നമ്മെപ്പോലെ ചിന്തിക്കാനും
പെരുമാറാനും ആരംഭിക്കും.”
“അതെ. നമ്മുടെ ക്ലോണുകള്. മരിക്കുമ്പോള് അവരും വെബ്സൈറ്റുകളാവും. അങ്ങനെ വെബ്സൈറ്റുകളിലൂടെ ജീവന്റെയും വംശത്തിന്റെയും അനന്തമായ സംവേദനശൃംഖല ഉരുവം കൊള്ളും.”
മൃഗാംഗമോഹന് പാരമ്പര്യമഗ്നനായി.
“ആ ലോകത്ത് അര്വാചീനര് പ്രാചീനരെയും പൌത്രന്മാര് പിതാമഹരെയും ശിഷ്യന്മാര് ഗുരുക്കളെയും എഴുത്തുകാര് കഥാപാത്രങ്ങളെയും കണ്ടുമുട്ടും.”
“അതെ. വിജയന് രവിയെ, മുകുന്ദന് ദാസനെ, ആനന്ദ് ജോസഫിനെ, നമ്മളും കണ്ടുമുട്ടും;
അയാഥാര്ത്ഥത്തെ ഇല്ലാതാക്കാന് അണുയുദ്ധത്തിനുമാവില്ല. ഭൌതികത്തിനകത്തു തന്നെയാണ് അതിഭൌതികം.”താന്വാന് പുഞ്ചിരിച്ചു.
“സുനന്ദേ”, മൃഗാംഗമോഹന് പുല്ക്കൊടിത്തുമ്പില് നിന്ന് ഒരു ഹിമകണം തട്ടിത്തെറിപ്പിച്ച് തുടര്ന്നു:
“പാണ്ഡവരുടെ അജ്ഞാതവാസം വെര്ച്വല് സ്പെയിസിലായിരുന്നു; സീത അന്ത്രദ്ധാനം ചെയ്തതും അവിടെത്തന്നെ.”
“സീതയുടെ ബ്ലോഗ് അങ്ങ കണ്ടുവോ?” താന്വാന് വികാരാവിഷ്ടയായി.
“വനവാസകാലത്തെ ഡയറി അതിലുണ്ട്. സ്ത്രീകളുടെ ആത്മകഥാസാഹിത്യം വളരുകയാണ്. “
“യേശുവും തഥാഗതനും സത്യം തേടിയലഞ്ഞതും അവിടെത്തന്നെ. അന്ന് സെര്ച്ച് എഞ്ചിനുകളില്ലായിരുന്നു. പാവങ്ങള്! യേശുവിന്റെ അജ്ഞാതവത്സരങ്ങള് ഇപ്പോള് പുനര്നിര്മ്മിക്കാം. നമ്മുടെ നാടുകളില് വന്ന് അദ്ദേഹം ബുദ്ധന്റെയും ലാവോസുവിന്റെയും ദര്ശനങ്ങള് അഭ്യസിച്ചിരുന്നു.”
“കര്മ്മചക്രം!“ താന്വാന്റെ മിഴി നിറഞ്ഞു
“ഭൂമിയിലെ നിയോഗം പൂര്ത്തിയായാല് പിന്നെ നാം എങ്ങനെയിരിക്കുമെന്നു നോക്കാം, “ എന്നിട്ടവള് ലോലമായ മഞ്ഞ വിരലുകളാല് മൌസു ക്ലിക്കുചെയ്ത് ഭാവിയിലേയ്ക്ക് സഞ്ചരിച്ചു തുടങ്ങി.
*മൃഗാംഗമോഹന്,താന്വാന് - ഒ വി വിജയന്റെ പാറകള് എന്ന കഥയിലെ കഥാപാത്രങ്ങള്. സുനന്ദ- മൃഗാംഗമോഹന് താന്വാനു നല്കുന്ന വിളിപ്പേര്.
പാര്ക്കുകള്, ബസ്്സ്റ്റോപ്പുകള്
കോളേജുകള് ...
മൊബെല് ഫോണുകളില്
ശബ്ദമില്ലാത്ത
ക്ലിക്കുകള്
പരിചയപ്പെടുമ്പോള്
പ്രണയം തുടങ്ങുമ്പോള്
പിരിഞ്ഞുപോകുമ്പോള്
ഓരോ ക്ലിക്ക്
കമ്പ്യൂട്ടറില്
എണ്ണമില്ലാത്ത
ഡബിള് ക്ലിക്കുകള്
ആയിരം കണ്ണുകള്ക്കായി
ഒരൊറ്റ ക്ലിക്ക് .
പിന്നെ,
ഒരു തുണ്ടു കയറില്
റെയില്പ്പാളങ്ങളില്
വിഷക്കുപ്പികളില്
വൈവിധ്യമാര്ന്ന
ക്ലിക്കുകള് .
അഞ്ചു നിമിഷങ്ങള്ക്കിടയിലെ മൂന്നു മരണാഭിലാഷങ്ങളെ
അവഗണിച്ച് തികച്ചും
പ്രസാദാത്മകനായി
കവിത ചമയ്ക്കാനിരുന്നു
ഹിമാലയം ഒരു കലണ്ടറായി ചുമരിലും
മഹാസമുദ്രങ്ങള് കര്ട്ടനുകളായി
ജനാലകളിലും തൂങ്ങിക്കിടന്നു
ആകാശഗംഗ
ഈ മണ്ക്കൂനയിലുണ്ടെന്ന്
ഉറപ്പു തന്നു
ഗാന്ധിയും മാര്ക്സും
പക്കി ബുദ്ധന്മാരായി
പറന്നു നടന്നു
അമേരിക്ക
ഒരു കൊതുകായി വന്ന്
കിന്നാരം പറഞ്ഞു
പ്രപഞ്ചം എന്നെയും
ഞാന് പ്രപഞ്ചത്തെയും
ചൊറിമാന്താന് പുറപ്പെട്ടു.
തേടിയ വള്ളി കഴുത്തില്ച്ചുറ്റി
ബുദ്ബുദകോടി പുറത്തു ചാടി
ആഹാ വിഷാദം എന്നെയും പിടികൂടി
ഹാപ്പി ന്യൂ ഇയര് വിഷാദമേ....
ഉടച്ചുകളയുകയാണ്
ഞാന് എന്റെ കണ്ണാടിയെ
നിന്റെ പ്രതിബിംബത്തെ
ഒന്നില് നിന്ന്
അനേകമായി
മോചിപ്പിക്കാന് മാത്രം!
ദുര്ബലയെങ്കിലും
എന്തു കരുത്താണ് നിനക്ക് !
ചെറുതെങ്കിലും
എത്ര വലുതാണു നീ
ചൂണ്ടുവിരല് കത്തിച്ച്
നീ ഉണ്ടാക്കിയ കുഞ്ഞുസൂര്യന്
മരണത്തിന്റെ ഇരുട്ടിനെ അകറ്റി
സ്വയം ചെടിയായി മാറി
പൂക്കളെന്തെന്നു കാട്ടി
ഭൂമിയായി മലര്ന്നു കിടന്നു
മണ്ണിനടിയില് നദിയൊഴുകുന്ന
ഒച്ച കേള്പ്പിച്ചു
ചോരയാല് ചിനക്കുന്ന കുതിരകളെ
കവിതയുടെ ലാവണത്തില് കെട്ടി
ഭ്രാന്തിന്റെ മരുഭൂമിയില് നിന്ന്
ഇല്ലാത്ത താമര പറിച്ചു നല്കി.
രണ്ടു വാതിലുകളാണവന്
കണ്ണുകളല്ല, കാതുകലല്ല, മൂക്കിന് തുളകളല്ല
ചിത്രമാവുന്ന ചുമരല്ല
വാനത്തിലേയ്ക്കുള്ള കോണിയല്ല
പീഠത്തിനുള്ള ഉമ്മറമല്ല
കുഞ്ഞിക്കാലിന്റെ മുറ്റമല്ല
രണ്ടു വാതിലുകളാണവന്
ആവശ്യക്കാര് വരുമ്പോള് നില്ക്കുന്നു അവന്
ഒരു വാതില് തുറക്കുന്നു
മറ്റേ വാതില് അടയ്ക്കുന്നു
അവര് പറയുന്നു നല്ല വീടു നീ നിന്നെ മാത്രം കാണുന്നില്ല
അതൊരു കുറവല്ല.
ഉമ്മറപ്പടി കടന്ന് അവര് അകത്തേയ്ക്ക് കേറുന്നു
എപ്പഴാ വന്നത്, നന്നായി
എന്നാരോ സ്വാഗതം പറയുന്നു
ആരെയും കാണാനില്ല
അതൊരു കുറവല്ല
തിരിഞ്ഞു നോക്കേണ്ട അടഞ്ഞ വാതില്ക്കല്
ദുര്മണങ്ങള് കെട്ടിയാര്ക്കുന്നു
ചില പഴകിയ കൊടിക്കൂറകള്
എങ്കിലും തിരിച്ചു പോരുമ്പോള് കാണാതിരിക്കാനാവില്ല
തുറന്ന വാതില്പ്പാളിയില്
ചോരപ്പശയിലൊട്ടി നില്ക്കുന്നു
അഞ്ചു വിരലുകള്
അവന് ഇല്ലെന്നും വെറും രണ്ടു വാതിലേയുള്ളൂവെന്നും
ആള്ക്കാര് പറയാറുണ്ട്
എങ്കിലും മൂഢമാം ചില നേരങ്ങളില്
കേള്ക്കുന്നു ഈ വാതില്ക്കല്
ആരോ വിരല് ഞൊടിക്കുന്നു
ആരെയും കാണാനില്ല
ഞാന്
നിന്നെ
തര്ജമ
ചെയ്തു
കളയുമെന്ന്
ഒരു കൂഴ
ചെമ്പിന് ചിറകു
വിരുത്തി
പറന്നിറങ്ങി
ഒരൊറ്റ
റാഞ്ചല്
കവിതയുടെ
ഒരു കുഞ്ഞി തൂവല് മാത്രം
പാറപ്പുറത്ത് ബാക്കിയായി
കരയുന്നതിനു പകരം ആണുങ്ങള് അട്ടഹസിക്കുന്നു.
കാരണം
തൊണ്ടയ്ക്കുള്ളിലെ മുഴയാണ് ഹൃദയം എന്ന്
അവരില് ഭൂരിഭാഗവും അടച്ചു വിശ്വസിക്കുന്നു.
അട്ടഹസിക്കാതെന്തു ചെയ്യും?
മുളകുചെടി നടുന്നതറിയാതെ കൃഷിയെക്കുറിച്ചു പറയണം
തീ അടുക്കളയില് ചെയ്യുന്നതറിയാതെ
ഭക്ഷ്യ സുരക്ഷയെക്കുറിച്ച് പ്രസംഗിക്കണം
പ്രസവം എന്തെന്നറിയാതെ
ഭാവിയെക്കുറിച്ച് ഉത്കണ്ഠപ്പെടണം
വസ്ത്രങ്ങള് വെളുക്കുന്നതെങ്ങനെ എന്നറിയാതെ
ലോകം മുഷിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കണം
എന്നും സന്തോഷമഭിനയിക്കുന്ന നടനായി
കസേരകളില് ഇരിക്കണം
വെറുതെയല്ല
ആണുങ്ങള് നിര്മ്മിക്കുന്നതെന്തും
തീവണ്ടിയെപ്പോലിരിക്കുന്നത്.
ഉള്ളില് ലക്ഷ്യമെത്താന് വെമ്പുന്ന ഒരാളെയും
മുന്നില് മരിക്കാന് വെമ്പുന്ന ഒരാളെയും
ഒപ്പം ആവിഷ്കരിക്കുന്ന;
നേര്വരയിലൂടെ മാത്രം സഞ്ചരിക്കുന്ന;
തുടക്കം മുതല് ഒടുക്കം വരെ അട്ടഹസിക്കുന്ന;
ഒരു വാഹനത്തെപ്പോലെ.
സഹ്യനെക്കാള് തലപ്പൊക്കം
നിളയേക്കാളുമാര്ന്ദ്രത
ഇണങ്ങിനിന്നില്; സല്പുത്ര-
ന്മാരില് പൈതൃകമിങ്ങനെ!
നിനക്കെഴുതുവാന് പൂഴി
വിരിപ്പൂ ഭാരതപ്പുഴ
നിനക്കു കാണുവാന് മാനം
നീര്ത്തുന്നു വര്ണ്ണപുസ്തകം
നിനക്കു മഞ്ഞുകുപ്പായം
തുന്നുന്നു തിരുവാതിര
പടിക്കല് വന്നു കൂകുന്നു
പട്ടണിപ്പൊന്നുഷസുകള്
ഇടുങ്ങിയ നിരപ്പായ,
തേഞ്ഞപാതകള് വിട്ടുനീ
ഉന്നതങ്ങളില് മേഘങ്ങ-
ളൊത്തുമേയുന്ന വേളയില്
പൊന്കോലം കേറ്റുവാന് കുമ്പി-
ട്ടീലല്ലോ നിന്റെ മസ്തകം
ഇരുമ്പുകൂച്ചാല് ബന്ധിക്ക-
പ്പെട്ടീലല്ലോ പദങ്ങളും
ഉന്നം തെറ്റാത്ത തോക്കിന്നു-
മായീലാ നിന്നെ വീഴ്തുവാന്
കേമന്മാരോമനിച്ചാലും
ചെവി വട്ടം പിടിച്ചൂ നീ
നീയിന്നാ മേഘരൂപന്റെ
ഗോത്രത്തില് ബാക്കിയായവന് ,
ഏതോ വളകിലുക്കം കേ-
ട്ടലയും ഭ്രഷ്ടകാമുകന്
അണുധൂളിപ്രസാരത്തി-
ന്നവിശുദ്ധദിനങ്ങളില്
മുങ്ങിക്കിടന്നു നീ പൂര്വ്വ-
പുണ്യത്തിന് കയങ്ങളില്
നീ കൃഷ്ണശിലതന് താളം!
വിണ്ണിലോലുന്ന നീലിമ!
ആഴിതന് നിത്യാമാം തേങ്ങല് !
പൌര്ണ്ണമിക്കുള്ള പൂര്ണ്ണത!
അന്ധര് നിന് തുമ്പിയോ കൊമ്പോ
പള്ളയോ തൊട്ടിടഞ്ഞിടാം
എനിക്കു കൊതി നിന് വാലിന്
രോമം കൊണ്ടൊരു മോതിരം
1966
ആദരവോടെയുള്ള കൂപ്പുകൈ എന്നേ അര്ത്ഥമുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ
ഇപ്പോള് പക്ഷേ ആ വാക്കിന് ചാവടിയന്തിരത്തിന്റെ ചുവ
മരിച്ചു കിട്ടിയാല് കൂപ്പാം, നല്ലവാക്കു പറയാം.
അന്നേ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു എന്നെഴുതാം
അങ്ങനെ ആദരാഞ്ജലി അര്പ്പിക്കാം
അറിഞ്ഞു സന്തോഷിക്കാന് അവനില്ല ഭാഗ്യം
അവനി വാഴ്വ് കിനാവ് കഷ്ടം !
എന്റെ സ്വപ്നത്തിന് ഭാഷാശുദ്ധി കുറവായിരുന്നു
അത് കടലാസ്സിലെഴുതുമ്പോള്
കൂട്ടക്ഷരമെപ്പോഴും തെറ്റിപ്പോയി.
മുറുക്കിച്ചുവപ്പിച്ച് ‘താ’ ചേര്ത്ത്
അശ്ലീലം പറഞ്ഞ്
എന്റെ മാന്യതയുടെ ‘മ’കാരത്തെ
അത് മുറിവേല്പ്പിച്ചു
മൂത്രപ്പുരയില് കരിക്കട്ടക്കൊണ്ടെഴുതിയ
‘മ’കാരങ്ങള് അതിനു പ്രതികാരം ചെയ്തു
സ്വപ്നമെന്ന് സംസ്കൃതം വേണോ
കിനാവെന്ന് മലയാളത്തില് പോരെ,
ചിലനേരം സന്ദേഹിച്ചു
എന്നാല് സ്വപ്നത്തിലും ഇടമില്ലാത്ത ചിലരുണ്ട്
അവര്ക്ക് ഭാഷ ഒരു പ്രശ്നമായിരുന്നില്ല
അവരുടെ ഇടം കവിതയ്ക്കു വെളിയിലാക്കയാല്,
വ്യാഖ്യാതാക്കളും അവരെ കണ്ടില്ല
ഇപ്പോള്, കവിതയെഴുതി തീരുമ്പോള്
എന്നെ നോവിച്ചത് തെറ്റിപ്പോയ കൂട്ടക്ഷരമല്ല
ഉറുമ്പിനെ മുഴുത്ത ചങ്ങലയാല് തളച്ചു
ആനയെ ചെറുനൂലില് കെട്ടിയിട്ടു
പാറും കിളിക്കുഞ്ഞിനെ മുളച്ചു വലുതാവാന്
മണ്ണില് കുഴിച്ചിട്ടു
ചെടികളെ വാനിലേയ്ക്കെറിഞ്ഞു-
പറന്നു നടക്കാന്.
ഉറുമ്പ് മദം പൊട്ടി മുട്ടന് ചങ്ങല പൊട്ടിച്ചു
ആന ചെറുനൂലിന് തുമ്പില്
ഒരു തരി മധുരം സ്വപ്നം കണ്ടു
കിളിക്കുഞ്ഞ് മുളച്ച്
ഭീമന് കിളിമരമായി പന്തലിച്ചു
ചെടികള് പറന്നുപറന്നു
വാനം മുഴുവന് പച്ചയാക്കി
എന്റെ രക്തമാംസങ്ങളില്
കുഴിച്ചിട്ടു; നിന്നെ
ഇവന്റെ നവദ്വാരങ്ങളിലൂടെ മുളപൊട്ടി
പുറത്തു വരുമോ
നിന്റെ ശിഖരങ്ങള്?
രക്തസാക്ഷിയാം സൂര്യനെ ദൂരചക്രവാളം മരവു ചെയ്തൊറ്റ-
നക്ഷത്രത്തിരി വച്ചു നമിക്കെ, നത്തു മൂളുമിരുട്ടു പരക്കെ
ഞങ്ങളീ മണ്ചെരാതുകളല്ലോ, നിങ്ങള് തന് പുരയ്ക്കുള്ളിലിരുട്ടില്
നീറി നിന്നു നിറുകയില് കത്തും തീയുമായി സൂര്യ ദൌത്യവുമായി
ഇത്തിരി വെളിച്ചത്തില് കുറിയ വൃത്തം ഞങ്ങള് വരച്ചിട്ടതെല്ലാം
കൊച്ചു സൌരയൂഥങ്ങളായി ഞങ്ങള് കൊച്ചുസൂര്യത്തിടമ്പുകളായി
ഏതണുവിനെയും ജ്വലിപ്പിക്കും ഭൂതി ഞങ്ങളിലാരേ പകര്ന്നൂ..?
നിങ്ങളാ വെളിച്ചത്തിലിരുന്നു സങ്കടങ്ങള് പയ്യാരങ്ങളോതീ
രാത്രിയെന്ന കറുത്തദുഃഖത്തിന് മാത്രകളെണ്ണിയെണ്ണിയിരിക്കേ
ഞങ്ങള് കാതോര്ത്തതൊക്കെയും കേള്പ്പൂ, പങ്കു വയ്ക്കുന്നു നിങ്ങള് തന് ദുഃഖം
കേവലര് നിങ്ങളോര്ക്കുകയാണിന്നും,വാഴ്വൊരു പുത്തനാം അടിമത്തം
പോയ്മറഞ്ഞൊരു സൂര്യനെത്തേടി,മോചനത്തില് പുലരിയെ തേടി
മോഹനസ്വപ്ന പാഥേയവുമായി, മോഹവീഥികള് പിന്നെയും താണ്ടി
നിങ്ങള് പോകവേ കാണായ് കിഴക്കേദിങ്മുഖത്തൊരു ശോണമാം രേഖ
നിസ്സ്വലക്ഷങ്ങള് തന് പെരുതാകും ഇച്ഛതോറ്റിയുണര്ത്തിയ പോലെ
ഭൂമി തത് സവിതാവിനു നേരെ തൂവിടും രക്ത പുഷ്പങ്ങള് പോലെ
പ്രാതഃസന്ധ്യതന് കൈകളവന്റെ പാതയില് പട്ടു നീര്ത്തിയ പോലെ
പിന്നെയാ ശോണരേഖതന് പിന്നില് നിന്നു സൂര്യനുയിര്ത്തെഴുന്നേല്ക്കേ
ബന്ധുരമാമുഖമൊന്നുകാണാനെന്തിനോ ഞങ്ങളാശിച്ചു നില്ക്കേ
നിങ്ങള് നേറ്റിയ മുക്തിഹര്ഷത്തില് പങ്കുചേരാനിവരും കൊതിക്കേ
എന്തിനേ നിങ്ങളൂതിക്കെടുത്തി ഞങ്ങള് തന് കണ്ണിലെ തിരിവെട്ടം...?
കൂരിരുട്ടിലും സൂര്യന്റെ ദൌത്യം പേറിനിന്നുയിര് നൊന്തവര് ഞങ്ങള്
ഈ വെളിച്ചത്തിലന്ധരായ് നില്പൂ, ഹാ! വെറും മണ്ചെരാതുകള് ഞങ്ങള് !
